پستو -

باز آرد گر سحر خورشید را


	تو با ترانه های عاشق من ، عاشق تو با ترانه های تشنه ی من ، دریا بر پنج خط ساز سفر ،‌ زخمه می شوی تو گریه می کنی تو لحظه های شعر مرا ،‌ در خویش تجربه کرده یعنی مرا در بدترین و بهترین دقایق بودن تکرار می کنی یا با ترانه های من بر لب در مصاف جلادان به مسلخ خویش می شتابی یعنی که با منی دیروز امروز تا هنوز و همیشه ... ایا زبان متشرک این نیست ؟ آن زبان تازه که می گفتم ؟ ایا زبان مشترک این نیست ؟ اردلان سرفراز \|+\| نوشته شده توسط امید در شنبه سیزدهم مهر 1387 \|