پستو

X

پستو

باز آرد گر سحر خورشید را


	نامي از هزار نام نامي از هزار نام اي شما ! اي تمام عاشقان هر كجا ! از شما سئوال مي‌كنم : نام يك نفر غريبه را در شمار نامهيتان اضافه مي‌كنيد ؟ يك نفر كه تا‌كنون رد پاي خويش را لحن مبهم صداي خويش را شاعر سروده‌هاي خويش را نمي‌شناخت گرچه بارها و بارها نام اين هزار نام را از زبان اين و آن شنيده بود يك نفر كه تا همين دو روز پيش منكر نياز گنگ سنگ بود گريه گياه را نمي‌سرود آه را نمي‌سرود شعر شانه‌هاي بي پناه را حرمت نگاه بي گناه را و سكوت يك سلام در ميان راه را نمي‌سرود نيمه‌هاي شب نبض ماه را نمي‌گرفت روزهاي چهارشنبه ساعت چهار بارها شماره‌هاي اشتباه نمي گرفت اي شما ! اي تمام نامهاي هر كجا ! زير سايبان دستهاي خويش جاي كوچكي به غريب بي پناه مي‌دهيد ؟ اين دل نجيب را اين لجوج دير باور عجيب را در ميان خويش راه مي‌دهيد \|+\| نوشته شده توسط امید در جمعه بیست و ششم مهر 1387 \|


	مساحت رنج شعاع درد مرا ضرب در عذاب کنید مگر مساحت رنج مرا حساب کنید محیط تنگ دلم را شکسته رسم کنید خطوط منحنی خنده را خراب کنید طنین نام مرا موریانه خواهد خورد مرا به نام دگر غیر از این خطاب کنید دگر به منطق منسوخ مرگ می خندم مگر به شیوه ی دیگر مرا مجاب کنید در انجماد سکون ، پیش از آنکه سنگ شوم مرا به هرم نفسهای عشق آب کنید مگر سماجت پولادی سکوت مرا درون کوره ی فریاد خود مذاب کنید بلاغت غم من انتشار خواهد یافت اگر که متن سکوت مرا کتاب کنید قیصر امین پور \|+\| نوشته شده توسط امید در جمعه بیست و ششم مهر 1387 \|


	مرا ببر امید دلنواز من؛مرا ببر آفتاب می شود نگاه کن که غم درون دیده ام چگونه قطره قطره آب می شود چگونه سایه سیاه سرکشم اسیر دست آفتاب می شود نگاه کن تمام هستیم خراب می شود شراره ای مرا به کام می کشد مرا به اوج می برد مرا به دام میکشد نگاه کن تمام آسمان من پر از شهاب می شود تو آمدی ز دورها و دورها ز سرزمین عطر ها و نورها نشانده ای مرا کنون به زورقی ز عاجها ز ابرها بلورها مرا ببر امید دلنواز من ببر به شهر شعر ها و شورها به راه پر ستاره ه می کشانی ام فراتر از ستاره می نشانی ام نگاه کن من از ستاره سوختم لبالب از ستارگان تب شدم چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل ستاره چین برکه های شب شدم چه دور بود پیش از این زمین ما به این کبود غرفه های آسمان کنون به گوش من دوباره می رسد صدای تو صدای بال برفی فرشتگان نگاه کن که من کجا رسیده ام به کهکشان به بیکران به جاودان کنون که آمدیم تا به اوجها مرا بشوی با شراب موجها مرا بپیچ در حریر بوسه ات مرا بخواه در شبان دیر پا مرا دگر رها مکن مرا از این ستاره ها جدا مکن نگاه کن که موم شب براه ما چگونه قطره قطره آب میشود صراحی سیاه دیدگان من به لالای گرم تو لبالب از شراب خواب می شود به روی گاهواره های شعر من نگاه کن تو میدمی و آفتاب می شود فروغ فرخزاد \|+\| نوشته شده توسط امید در چهارشنبه بیست و چهارم مهر 1387 \|


	اگر دل دلیل است .... سراپا اگر زرد پژمرده ایم ولی دل به پاییز نسپرده ایم چو گلدان خالی ، لب پنجره پر از خطارات ترک خورده ایم اگر داغ دل بود ، ما دیده ایم اگر خون دل بود ، ما خورده ایم اگر دل دلیل است ، آورده ایم اگر داغ شرط است ، ما برده ایم اگر دشنه ی دشمنان ، گردنیم ! اگر خنجر دوستان ، گرده ایم ! گواهی بخواهید ، اینک گواه : همین زخمهایی که نشمرده ایم ! دلی سربلند و سری سر به زیر از این دست عمری به سر برده ایم قیصر امین پور \|+\| نوشته شده توسط امید در چهارشنبه بیست و چهارم مهر 1387 \|


	حسادت مگر آن خوشه گندم مگر سنبل مگر نسرین تو را دیدند که سر خم کرده خندیدند مگر بستان شمیم گیسوانت را چو آب چشمه ساران روان نوشید مگر گلهای سرخ باغ ریگ آباد در عطر تن غوطه ور گشتند که سرنشناس و پا نشناس از خود بی خبر گشتند مگر دست سپید تو تن سبز چناران بلند باغ حیدر را نوازش کرد که می شنگند و می رقصند و می خندند مگر ناگاه نسیم سرد گستاخ از سر زلفت چه می گویی ؟ تو و انکار ؟ تو را بر این وقاحتها که عادت داد ؟ صدای بوسه را حتی درخت تک قد خم کرده بستان شهادت داد مگر دیوار حاشا تا کجا تا چند ؟ خدا داند که شاید خک این بستان هزاران صد هزاران بوسه بر پای تو دیگر اختیارم نیست توانم نیست تابم نیست به خود می پیچم از این رشک اما خنده بر لب با تو گویم اضطرابم نیست مگر دیگر من و این خک وای از من چناران بلند باغ حیدر را تبر باران من در خک خواهد کرد نسیم صبحگاهی جان ز دست من نخواهد برد ترحم کن نه بر من بر چناران بلند باغ حیدر بر نسیم صبح شفاعت کن به پیش خشم این خشم خروشانم که در چشم است به پیش قله آتشفشان درد شفاعت کن که کوه خشم من با بوسه تو ذوب می گردد حمید مصدق \|+\| نوشته شده توسط امید در شنبه بیستم مهر 1387 \|


	گیسوی فرشته ها رها در باران لرزیدن شانه های ما در باران چرخیدن دستمال رنگین در باد رقصیدن کردی خدا در باران \|+\| نوشته شده توسط امید در دوشنبه پانزدهم مهر 1387 \|


	تو با ترانه های عاشق من ، عاشق تو با ترانه های تشنه ی من ، دریا بر پنج خط ساز سفر ،‌ زخمه می شوی تو گریه می کنی تو لحظه های شعر مرا ،‌ در خویش تجربه کرده یعنی مرا در بدترین و بهترین دقایق بودن تکرار می کنی یا با ترانه های من بر لب در مصاف جلادان به مسلخ خویش می شتابی یعنی که با منی دیروز امروز تا هنوز و همیشه ... ایا زبان متشرک این نیست ؟ آن زبان تازه که می گفتم ؟ ایا زبان مشترک این نیست ؟ اردلان سرفراز \|+\| نوشته شده توسط امید در شنبه سیزدهم مهر 1387 \|